“Buna karşılık, uygar ve gelişen uluslarda, hiç emek harcamayan çok sayıda insan bulunmasına ve bunların çoğu, çalışanların büyük bölümünün harcadığından on kat, çoğu kez yüz kat daha fazla emeğin ürününü tüketmesine rağmen; toplumun bütün emeğinin ürünü o kadar büyüktür ki, herkes çoğu zaman bolca tedarik edilir ve en alt, en yoksul kesimden bir işçi bile, tutumlu ve çalışkan olduğu takdirde, herhangi bir vahşinin elde edebileceğinden daha büyük bir paya, yaşamın zorunlulukları ve konforlarından sahip olabilir.”

Adam Smith burada, uygar toplumların ekonomik üretkenliğinin, toplumun en yoksul kesimleri için bile nasıl bir yaşam standardı yarattığını gösterir. Zenginlerin çok daha fazla tüketmesi gerçeğini kabul eder, ancak asıl vurgusu şudur: toplam üretim o kadar büyüktür ki, toplumdaki en düşük ve en yoksul işçi dahi, ilkel veya vahşi denilen toplumlardaki bir insanın elde edebileceğinden çok daha fazla yaşam gereksinimine ve konfora erişebilir. Yani uygarlığın yarattığı zenginlik, eşitsizliğe rağmen toplumun tümüne yayılan bir refah artışı sağlamıştır.

Bu söz, Smith'in iş bölümü ve ticaret toplumunun üretkenlik üzerindeki etkilerine dair temel savını destekler. Tüketim eşitsizliğini inkâr etmez; hatta altını çizer. Ancak mutlak yoksulluk kavramını, farklı toplum türleri arasında karşılaştırma yaparak yeniden tanımlar. Onun için asıl mesele, toplumun toplam üretim kapasitesinin büyümesidir.

Bugünün okuru için söz, küresel refah artışının dağılımı kadar, tarihsel kıyasın önemini de hatırlatır. Smith, iyimser biçimde, üretkenlik artışının tabana yayılan faydasını vurgular; fakat eşitsizliğin varlığını da kabul ederek, modern refah devleti tartışmalarına zemin hazırlayan soruları gündeme getirir.

Adam Smith'in 1776'da yayımlanan "Ulusların Zenginliği" adlı eserinin "Giriş ve Çalışmanın Planı" bölümünden alınmıştır. Smith, eserin başında, üretken emek ile üretken olmayan emek ayrımını ve toplumların zenginlik düzeyinin emeğin üretken gücüne bağlı olduğunu tartışırken, uygar ve gelişen uluslardaki iş bölümü ve üretkenlik artışını ilkel toplumlarla karşılaştırır.