“Uzun vadede işçi, efendisi için efendisinin onun için olduğu kadar gerekli olabilir, ama bu gereklilik o kadar acil değildir.”

Smith bu sözde, emek ile sermaye arasındaki güç dengesindeki asimetriye dikkat çeker. İşçi ile işveren birbirine karşılıklı olarak bağımlıdır: İşçinin ücrete, işverenin de emeğe ihtiyacı vardır. Bu anlamda ikisi de birbirine gereklidir. Ancak bu gereklilik simetrik değildir. İşçi, geçimini sağlamak için çoğu zaman hemen iş bulmak zorundadır; birkaç gün işsiz kalmak bile onun için ciddi bir sıkıntı doğurabilir. İşveren ise bir işçi olmadan daha uzun süre idare edebilir; birikmiş sermayesi, mevcut stokları veya diğer işçileri sayesinde pazarlık gücünü daha uzun süre korur.

Bu tespit, Smith'in emek piyasasındaki güç ilişkilerini ne kadar net gördüğünü gösterir. Smith, serbest piyasanın savunucusu olarak bilinse de, işçi ile işveren arasındaki pazarlığın eşit koşullarda gerçekleşmediğini açıkça ifade eder. Ona göre bu eşitsizlik, ücretlerin belirlenmesinde önemli bir rol oynar ve işverenler, aralarında çok fazla açıkça anlaşmasalar bile, ücretleri düşük tutma konusunda sessiz bir uyum içindedir.

Bu söz, modern emek piyasası çalışmalarında hâlâ merkezi bir yer tutar. Güvencesiz çalışma, sendikalaşma ve asgari ücret tartışmaları, Smith'in burada işaret ettiği güç dengesizliğinin günümüzdeki yansımaları olarak okunabilir.

Bu söz, 'Ulusların Zenginliği'nin birinci kitabının sekizinci bölümünde, ücretlerin belirlenmesi konusu ele alınırken geçer. Smith bu bölümde, işçi ile işveren arasındaki çıkar çatışmasını ve bu çatışmada tarafların pazarlık güçlerinin neden eşit olmadığını inceler. İşverenlerin pazarlıkta genellikle daha avantajlı konumda olduğunu, çünkü işçinin geçim zorunluluğunun daha acil olduğunu belirtir.