“Acıların en çok keder verenleri, kendi seçimimizle gelmiş görünenleridir.”

Sofokles bu sözünde insanın çektiği acılar arasında bir ayrım yapar: Dışarıdan gelen felaketler insanı yaralar, ama en derin yarayı açanlar, kişinin kendi kararları sonucunda ortaya çıkanlardır. Çünkü insan kendi seçiminin getirdiği acıyla yüzleşirken yalnızca acının kendisini değil, aynı zamanda o seçimi yapmış olmanın pişmanlığını taşır. Bir başkası ya da kader suçlanabilir; ama acının kaynağı kendi iradesiyse, kişi kendisiyle de hesaplaşmak zorunda kalır. Bu yüzden bu tür acılar hem daha derin hem de daha karmaşıktır.

Antik Yunan düşüncesinde insanın kendi eylemlerinden sorumlu olması merkezî bir temadır. Özellikle trajedide kahramanların felaketleri çoğu zaman kendi seçimleriyle iç içe geçer; tanrılar önlerine bir yol koyar, ama adımı atan insandır. Sofokles burada okura, en ağır yükün kader değil, özgürlük olduğunu hatırlatır. Bugün de aynı gerçek geçerlidir: Yanlış bir kararın sonuçlarına katlanmak, başa gelen bir felaketten daha sarsıcı olabilir çünkü kişi kendi aynasında kendini yargılar.