“Ben, ölümlü bir babadan ve ölümlü bir anneden doğmuşken, akıl bakımından nasıl Zeus'tan daha bilge olabilirim ki?”

Bu söz, insanın bilgeliğinin sınırlarını tanrısal akıl karşısında konumlandırır. Konuşan kişi, hem babasının hem annesinin ölümlü olduğunu vurgulayarak kendi doğasının bütünüyle insani olduğunu belirtir. Buradaki asıl mesele, bir insanın tanrıların bilgeliğini aşmasının mümkün olup olmadığıdır. Cevap elbette olumsuzdur: ölümlü bir varlık, Zeus'un aklını geçemez.

Sofokles'in tragedyalarında bu tür ifadeler, insanın haddini bilmesi gerektiğini hatırlatan bir işlev taşır. Kibir (hybris) kavramıyla bağlantılı olarak, kendini tanrılarla eş gören ya da onlardan üstün sanan insanın düşeceği durum ima edilir. Söz, alçakgönüllülüğün ve insani sınırların kabulünün bir ifadesidir.

Bugünün okuru için bu söz, bilginin ve bilgeliğin kaynağına dair bir tevazu çağrısı olarak okunabilir. Ne kadar öğrenirsek öğrenelim, insan aklının kavrayışının bir sınırı olduğunu hatırlatır. Bu, bilimsel ilerlemeye karşı bir şüphe değil; insanın kendi konumunu doğru değerlendirmesi gerektiğine dair etik bir hatırlatmadır.