“Bütün bu acıları çözen tek söz vardır.”

Sofokles'in bu dizesi, insan deneyimindeki çok çeşitli acıların, zorlukların ve çözümsüz görünen meselelerin bazen tek bir sözle, tek bir açıklamayla ya da tek bir kabullenişle çözülebileceğini ifade eder. Dizede geçen "epos" (söz) kavramı, yalnızca gündelik bir sözü değil, bir hükmü, bir kararı ya da ağırlığı olan bir bildiriyi de kapsar. Tragedyada kritik bir anda söylenen tek bir söz, olayların akışını değiştirebilir ya da bir karakterin içinde taşıdığı yükü boşaltabilir.

Sözün gücüne yapılan bu vurgu, antik Yunan düşüncesinde dilin dünyayı biçimlendirme kapasitesine duyulan inançla ilişkilidir. Çözülmeyen görünen şeyler bazen yeni bir bilgi karşısında değil, özlü ve doğru bir ifade karşısında çözülür. Günümüz için de bu, insan ilişkilerinde ve içsel krizlerde kapanış cümlesinin önemini hatırlatan bir düşüncedir: Bazı yükler ancak söylenmemiş olanın söylenmesiyle ortadan kalkar.

Sofokles'in bir oyunundan çevirmen Robert Fitzgerald'a ait 1940 tarihli bir alıntıya dayanan bu dize, künyede yalnızca dize numarasıyla verilmiştir. Bağlamı belirtilmediği için kesin konuşmak mümkün değildir; ancak Sofokles'in tragedyalarında bu tür ifadeler, genellikle koronun çıkmazları özetlediği ve bir çözüm beklentisinin doğduğu geçiş bölümlerinde yer alır.