“Çilekeş şu adamın—yalnız benim değil—her yandan, kuzeyden esen fırtınalı bir kıyı gibi dalgalarla dövüldüğü, baştan aşağı korkunç çalkantılı belaların daima onu sarstığı yerde.”

Bu söz, insanın yaşadığı acıların ve felaketlerin sürekliliğini güçlü bir doğa imgesiyle anlatır. Sözü söyleyen kişi, yalnızca kendisinin değil, bir başkasının da tıpkı fırtınalı bir deniz kıyısı gibi sürekli dövüldüğünü ifade eder. Kuzey rüzgârı, soğuk ve sert esişiyle bilinir; bu yüzden zorlu ve amansız darbeleri simgeler. Dalgaların kıyıyı hiç durmadan aşındırması, insanın acılarla sürekli yıpranmasına benzetilir.

Antik Yunan tragedyalarında insan, çoğu zaman kendi iradesini aşan güçlerin etkisi altında savrulur. Bu dizelerde de acı, tek bir olay değil; süreklilik gösteren, insanı her yandan kuşatan bir hâl olarak betimlenir. Sofokles, bireysel acıyı evrensel bir deneyime dönüştürerek izleyicinin ya da okurun kendi çaresizliğini görmesini sağlar. Bugünün okuruna ise, zorluklar karşısında insanın dayanma gücünün ve başkalarının acısını fark etmenin önemini hatırlatır. Acı çeken birini gören kişi, onu yargılamadan önce içinde bulunduğu fırtınaları anlamaya çalışmalıdır.

Sofokles'in 'Oedipus Kolonos'ta' adlı tragedyasında, koronun Oedipus'un çektiği bitmek bilmez acıları betimlediği bölümden alınmıştır.