“Çünkü felaketlerde öfkelenen bir insan, hastalığa hastalıktan daha büyük bir ilaç uygulayan, dertleri bilmeyen bir hekimdir.”

Sofokles bu sözde, zor durumda duyulan öfkenin durumu iyileştirmek yerine daha da kötüleştirdiğini hekimlik sanatına ait bir benzetmeyle anlatır. Hekimin görevi hastalığa uygun, ölçülü bir ilaç vermektir; hastalıktan daha ağır bir ilaç ise hastayı iyileştirmez, zarar verir. Aynı biçimde, felaket karşısında öfkelenen kişi de sorunun kendisinden daha büyük bir tepki ortaya koyar ve bu tepki, çektiği acıyı azaltmadığı gibi ona yeni bir dert daha ekler. Dolayısıyla asıl bilgece tutum, felaketin doğasını tanımak ve ona uygun bir karşılık vermektir; taşkın öfke ise bir tür bilgisizliktir.

Bu düşünce, Antik Yunan düşüncesinde yaygın olan ölçülülük ve akıl temelli kendine hâkimiyet anlayışıyla uyumludur. Sofokles'in oyunlarında da kahramanlar çoğu zaman aşırı tutkularının sonuçlarıyla yüzleşir. Burada öfkenin, hastalığa uygun olmayan aşırı bir ilaç gibi sunulması, duygusal taşkınlığın pratik bir yanlış olduğunu vurgular. Bugünün okuru için de söz, kriz anlarında sakin düşünmenin ve soruna orantılı bir tepki vermenin önemini hatırlatır.