“Çünkü Hades bile yaşlılığı sevmeyi bilmez.”

Sofokles bu dizede ölümün evrenselliğini ve kaçınılmazlığını çarpıcı bir biçimde dile getirir. Yunan mitolojisinde Hades yeraltı dünyasının tanrısıdır; tüm canlıların sonunda ona varması beklenir. Sözün ironisi şudur: Yaşlılık, dünyada insanların ölüme en çok yaklaştığı dönem olarak görülse de, Hades'in bile yaşlıları kayırdığı ya da onlara özel bir sevgi beslediği söylenemez. Yani ölüm, yaşlıları da gençler gibi ayrım gözetmeden alır.

Bu ifade, insanın yaşlılık dönemini ölümden bir tür erteleme ya da dokunulmazlık olarak görmeye meyilli olduğunu ima eder. Oysa Sofokles, ölümün yaşa bakmadığını, yaşlılığın ölüm karşısında bir ayrıcalık sağlamadığını hatırlatır. Böylece gençlik ve yaşlılık arasındaki sınırın, ölümün mutlaklığı karşısında anlamını yitirdiği düşüncesi öne çıkar.

Antik Yunan trajedilerinde ölüm ve kader temaları sıkça işlenir. Bu fragman da insanın faniliğiyle yüzleşmesini sağlayan, sade ama etkili bir uyarı niteliği taşır.

Sofokles'in kayıp oyunlarından birinden günümüze ulaşmış kısa bir fragman. TrGF 298 numarasıyla kayıtlıdır. Eserin bütünü olmadığı için dizenin hangi bağlamda, hangi karakterin ağzından söylendiği bilinmemektedir.