“Çünkü hiç kimse yaşlanan biri kadar yaşamayı arzulamaz.”

Bu söz, insanın yaşama tutkusunun yaşlandıkça azalmadığını, hatta belki de arttığını anlatır. Sofokles, genç birinin yaşamı çoğu zaman hafife alabileceğini; oysa yaşlı birinin, ölüme yaklaştıkça yaşamın değerini daha iyi kavradığını ve ona daha sıkı sarıldığını ima eder. Yaşlanan insan için her gün, kaybedilmemesi gereken bir kazanç gibidir.

Bu düşünce, Antik Yunan'da yaşlılığa dair yaygın bir bilgeliği yansıtır. Yaşlılık, bedensel olarak zayıflık getirse de, zihinde ve ruhta yaşam sevgisini derinleştirir. Sofokles'in bu yaklaşımı, yaşlılığı yalnızca bir çöküş olarak görmeyen, onu yaşamın anlamını kavrama dönemi olarak değerlendiren bir bakış açısı sunar.

Günümüzde de bu söz, ölüm gerçeğiyle yüzleşen insanın yaşam arzusunu anlamak için güçlü bir hatırlatmadır. Yaşamın kıymeti, çoğu zaman onu kaybetme ihtimali belirginleştiğinde daha derinden hissedilir.