“Çünkü savaş, genç adamları avlamayı sever.”

Sofokles bu kısa ve çarpıcı sözde savaşı bir avcıya, gençleri de onun avına benzetir. "Avlamayı sever" ifadesi, savaşın neredeyse kişileştirilmiş bir iradeye sahip olduğu izlenimi verir. Bu, savaşın rastlantısal bir felaket değil, gençleri özellikle seçip tüketen bir güç olduğu düşüncesini güçlendirir.

Antik Yunan dünyasında savaş, şehir devletlerinin sürekli yaşadığı bir gerçeklikti. Atina gibi polislerde genç erkekler, hem savunma hem de yayılma savaşlarında savaşçı olarak görev alırdı. Sofokles'in Atina'sında savaşta ölen gençlerin sayısı, toplumsal hafızada derin yaralar bırakmıştır. Bu söz, savaşın genç nüfusu nasıl yok ettiğine dair acı bir gözlemi yansıtır.

Sözün bugünkü anlamı da açıktır: Savaşlar en çok gençleri yani toplumun geleceğini tüketir. Bu, yalnızca askeri bir tespit değil; gençliğin, umudun ve potansiyelin savaşla nasıl heba edildiğine dair evrensel bir uyarıdır.