“Çünkü ölmek en nefret edilesi şey değildir; nefret edilesi olan, birinin ölmeyi arzulayıp da bunu bile elde edememesidir.”

Bu söz, ölümün kendisinin en büyük kötülük olmadığını, asıl dayanılmaz olanın ölümü isteyip de ona ulaşamama hali olduğunu söyler. Sofokles burada ölümü bir kaçış, bir kurtuluş olarak gören bir zihniyeti dile getirir: Dayanılmaz bir acı ya da onursuz bir yaşam içinde kıstırılmış kişi için ölüm, bir tür özgürlük anlamına gelebilir. Bu durumda asıl trajedi, kişinin en temel arzusunu bile gerçekleştirememesi, yani umutsuzluğun içinde yaşamaya mahkûm olmasıdır.

Söz, Antik Yunan tragedyasının sıkça işlediği insanın çaresizliği temasını yansıtır. Ancak bu ifade yalnızca bir umutsuzluk çığlığı değildir; aynı zamanda yaşamın hangi koşullarda katlanılmaz hale geldiğine dair bir sorgulamadır. Sofokles, ölümü arzulanır kılan şeyin ne olduğunu sorarak okuru yaşamın anlamı ve onuru üzerine düşünmeye davet eder. Günümüzde bu söz, ağır acılar, baskılar veya umutsuzluk içinde kalan insanların ruh halini anlamaya yardımcı olan güçlü bir ifade olarak okunabilir.

Sofokles'in 'Elektra' tragedyasında Elektra'nın ağzından söylenir. Babası Agamemnon'un öldürülmesinin ardından annesi Klytaimnestra ve sevgilisi Aigisthos'un egemenliği altında yaşayan Elektra, bu sözlerle içinde bulunduğu çaresizliği ve onursuz hayata karşı duyduğu derin isteksizliği dile getirir.