“Çünkü sözlerin de bir hazzı vardır, mevcut dertleri unutturduklarında.”

Sofokles bu sözünde, konuşmanın ve anlatının iyileştirici gücüne işaret eder. İnsan, acı çekerken kendini bir hikâyeye, bir sohbete ya da güzel sözlere verdiğinde, içinde bulunduğu kötü durumları bir süreliğine arka plana itebilir. Buradaki haz, bedensel bir zevkten çok, zihnin dikkatinin yön değiştirmesiyle gelen bir ferahlamadır. Söz, özellikle trajedinin işlevini de akla getirir: seyirci, sahnede başkalarının acılarını izlerken kendi dertlerinden uzaklaşır.

Antik Yunan düşüncesinde söz (logos), yalnızca bilgi aktarma aracı değil, aynı zamanda ruhu etkileme gücüne sahip bir unsurdur. Sofokles'in bu fragmanı, logos'un teselli edici ve avutucu yönünü vurgular. Sözün hazzı, gerçekliği inkâr etmekten değil, insanın zihninde kısa bir soluklanma alanı açmasından doğar.

Bugün de edebiyat, müzik ve sohbet, zor zamanlarda insanın sığındığı limanlar olmayı sürdürür. Söz, acının yok olmadığını, ancak ona verdiğimiz dikkatin değişebileceğini hatırlatır.

Sofokles'in kayıp oyunlarından günümüze ulaşmış bir fragman. TrGF 259 numarasıyla kayıtlı olan bu dize, eserin tamamı bilinmediği için hangi karakter tarafından, hangi olay örgüsü içinde söylendiği kesin olarak belirlenememektedir.