“Düşmanlara gülmek en tatlı kahkaha değil midir?”

Sofokles'in bu sözü, insan doğasındaki en ilkel ve güçlü duygulardan biri olan düşmanına karşı üstünlük kurma arzusunu dile getirir. Kahkaha burada sadece neşe değil, aynı zamanda intikamın ve zaferin getirdiği hazdır. Antik Yunan düşüncesinde gülmek, özellikle rakibin düştüğü duruma gülmek, hem bir güç gösterisi hem de toplumsal bir yargılama biçimi olarak görülürdü. Sofokles bu sözle, tragedyada seyircinin kahramanın öfkesiyle özdeşleşmesini sağlar; çünkü düşmanın acısına gülmek, adaletin yerini bulduğuna dair karanlık bir tatmin içerir.

Ancak bu cümle aynı zamanda bir uyarıdır. Trajedide bu tür duyguların hâkim olduğu karakterler genellikle felakete sürüklenir. Sofokles'in kahramanları çoğu zaman aşırı gurur ve öfke nedeniyle yıkım yaşar. Bu söz, insanın düşmanının düşüşünden duyduğu hazzın ne kadar doğal ama aynı zamanda tehlikeli olduğunu hatırlatır. Günümüzde de kişisel veya toplumsal çatışmalarda bu duygunun hâlâ ne kadar canlı olduğu görülür; fakat olgun bir bakış, düşmanın acısına gülmenin çoğu zaman kişiyi insanlıktan uzaklaştırdığını bilir.