“Evet, söyleyeceğim; arzuma gelince şöyle düşünüyorum: Eğer bana izin varsa, isterdim; yoksa, bırak gitsin.”

Bu söz, bir isteğin dile getirilişinde hem içtenliği hem de sınır tanımayı bir arada barındırır. Konuşan kişi, ne istediğini açıkça söylemekten çekinmez; ancak bunun gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini kendi iradesinin ötesindeki bir izne, bir koşula bağlar. "İzin varsa isterdim, yoksa bırak" ifadesi, arzunun meşru sınırlarını kabul eden bir olgunluğu gösterir.

Antik Yunan tragedyasında "themis" (izin, yasa, hak) kavramı, insanın tanrısal ve toplumsal düzen karşısındaki sınırlarını belirtir. Burada konuşan kişi, kişisel isteğini bu düzene havale eder. Böylece arzu, bencil bir dayatmaya dönüşmez; bir koşula saygı gösterir. Bugünün okuru için bu söz, isteklerimizi dile getirirken başkalarının haklarına, koşullara ve gerçekliğe saygı duymayı öğütleyen bir incelik taşır.