“Ey yabancı, eğer bu çok dilli bağrışmaya bir son verseydin, birçoklarına layık bir dost olarak gelirdin.”

Bu sözde Sofokles, 'çok dilli bağrışma' (polyglōssou boēs) ifadesiyle hem gerçek anlamda bir gürültüyü hem de mecazi olarak farklı seslerin, söylentilerin veya çelişkili haberlerin yarattığı karmaşayı kastediyor olabilir. Konuşmacı, karşısındaki kişinin bu karmaşayı dindirme gücüne sahip olduğunu, ama bunu yapmadığını ima ederek sitem ediyor. Dostluk, burada yalnızca sevgi değil, aynı zamanda kişinin başkalarının huzurunu gözetme sorumluluğuyla ilişkilendiriliyor; gerçek bir dost, kaosu artıran değil, yatıştıran kişidir.

Antik Yunan tiyatrosunda 'yabancı' hitabı sıkça kullanılır ve konuşmacının karşısındakini tanımadığını ya da ona mesafeli durduğunu gösterir. Buradaki koşullu ifade ('eğer... son verseydin'), bir pişmanlık ya da kaçırılmış fırsat duygusu taşır: İyi bir dost olabilecek kişi, sessiz kalarak ya da karışıklığı sürdürerek bu niteliğini gösterememiştir. Söz, günümüzde de gürültülü tartışmaların, dedikoduların veya bilgi kirliliğinin ortasında sessizliği ve açıklığı yeniden kurabilen kişilerin değerini hatırlatır.