“Gökyüzü açıkken don olunca çocuklar elleriyle sağlam buz parçasını kaptıklarında, başlangıçta taptaze hazlar duyarlar; ama sonunda gönülleri ne bırakmak ister ne de ellerindeki şeyi ellerinde tutmak kârlıdır. İşte arzu, âşıklara böyle yapar: sık sık onları hem yapmaya hem de yapmamaya istekli kılar.”

Sofokles bu parçada aşkı, çocukların kışın yakaladığı buz parçası imgesiyle anlatır. Buz başta soğuk ama çekici bir haz verir; çocuk onu bırakmak istemez, oysa avucunda tutmak da gitgide acı verir ve zarar getirir. Aşık da kavuştuğu ya da kavuşmaya çalıştığı sevgi karşısında benzer bir ikilem yaşar: Arzu onu hem harekete geçirir hem de geri çeker.

Söz, aşkın ve arzunun rasyonel bir seçimden çok, insanı çelişkiye düşüren çekim gücüyle işlediğini vurgular. Aşık bir yandan sevdiğine yaklaşmak, duygusunu ifade etmek ya da ilişkiyi sürdürmek ister; öte yandan kırılma korkusu ya da tutkunun verdiği rahatsızlık onu durdurur. Burada arzu, insanın iradesini iki yöne çeken güçlü bir duygu olarak betimlenir.

Bu benzetme, aşka dair Antik Yunan edebiyatında sık görülen bir temanın, tutkunun hem haz hem acı taşıyan ikili doğasının çarpıcı bir örneğidir. Bugünün okuru için de güncelliğini korur; çünkü güçlü bir arzu çoğu zaman insana yalnızca mutluluk değil, aynı zamanda belirsizlik ve iç çatışma da getirir.