“Kendi felaketlerinden kaçmak en tatlı şeydir, ama dostları felakete sürüklemek acı vericidir.”

Bu söz, insanın kendi hayatındaki krizlerden kurtulmasının verdiği rahatlamayla, sevdiklerinin acı çekmesine neden olmanın getirdiği vicdani yük arasındaki tezatı ele alır. Sofokles, bireysel kurtuluşun verdiği sevinci, başkalarına verilen zararın yol açtığı pişmanlık ve acının gölgeleyebileceğini anlatır.

Bu düşünce, Antik Yunan'da dostluk ve toplumsal bağların ne kadar önemli olduğunu yansıtır. Kişinin kendi çıkarını korumak için dostlarını feda etmesi, tragedyada büyük bir ahlaki suç olarak görülür. Dostluğa ihanet, kişinin kendi kurtuluşunu bile zehir eder.

Günümüzde de bu söz, kişisel çıkarlar ile sevdiklerimize karşı sorumluluklarımız arasındaki dengeyi düşündürür. Kendi hayatımızı düzene koyarken başkalarını zor duruma düşürmek, ilk başta rahatlama getirse de, uzun vadede derin bir vicdan azabına ve kaybedilen dostlukların acısına yol açabilir. Sofokles'in bu sözü, fedakârlık ve sadakatin değerini hatırlatır.