“Kötülük, tanrının aklını felakete sürüklediği kişiye bir gün iyi gibi görünür.”

Bu söz, insanın doğru ile yanlışı karıştırabileceğini, ancak bu karışıklığın salt bilgisizlikten değil, tanrısal bir yanıltmadan kaynaklanabileceğini anlatır. Sofokles, insanın kendi yıkımına giden yolu iyi ve doğru zannettiği bir durumu, ilahi bir sapma olarak tasvir eder. Burada akıl, insanı koruyan bir kılavuz değil, felakete sürükleyen yanılgıların aracı haline gelir. Antik Yunan düşüncesinde 'ate' yani körlük ya da felaket, genellikle tanrıların insanı cezalandırmak ya da dengeyi sağlamak için gönderdiği bir haldir. Kişi bu haldeyken kötü olanı iyi olarak görür, doğru kararlar aldığını sanır ama aslında yıkıma ilerler. Sofokles bu sözle insanın yargı kapasitesinin sınırlılığını ve dış güçlerin insan iradesi üzerindeki etkisini vurgular. Bugün de bu düşünce, insanın kendi çıkarlarına aykırı kararlar almasını açıklamaya çalışan psikolojik ve felsefi tartışmalara ilham verebilir.

Söz, Sofokles'in Antigone adlı tragedyasında koronun söylediği bir pasajda yer alır ve 'ünlü bir deyiş' olarak aktarılmıştır. R. C. Jebb'in çevirisinde bu mısranın klasik bir özdeyiş niteliği taşıdığı belirtilir; eser boyunca insanın tanrısal yasa ile kendi iradesi arasındaki çatışması da benzer biçimde işlenir.