“Kötülüklerden ele geçirilmeyen hiç kimse yoktur.”

Sofokles'in bu sözü, kötülüklerin ve felaketlerin insan hayatındaki kaçınılmaz varlığını dile getirir. "Dysalotos" (ele geçirilmesi zor, yakalanması zor) sözcüğü, burada insanın kötülüklere karşı tam bir dokunulmazlığa sahip olamayacağını vurgular. Hiçbir insan, dertlerin kuşatmasından bütünüyle kaçınabilecek kadar korunaklı değildir; acı, kayıp ve yıkım insan olmanın ortak paydasıdır.

Bu düşünce, tragedyanın temel insan görüşünü yansıtır: Talih döner, korunaklı görünen hayatlar sarsılır ve herkes bir noktada kaderin sert yüzüyle karşılaşır. Dize, okura kötülüğün yalnızca bazı insanlara özgü olmadığını, evrensel bir deneyim olduğunu anımsatır. Aynı zamanda bu kabul, insanın kendi kırılganlığını tanımasına ve başkalarının acısına karşı merhamet geliştirmesine kapı açar. Güçlü görünen kişi de en savunmasız kişi kadar acıya açıktır; bu da hem trajik hem de insanileştirici bir bilgidir.

Cassell'in 1907 tarihli baskısından dize numarasıyla alıntılanan bu ifade, Sofokles'in bir tragedyasındaki koronun ya da bir karakterin, yaşanan felaketin ardından insanlık durumuna dair yaptığı genel bir değerlendirmedir. Künyede oyun adı verilmediği için ayrıntılı olay örgüsüne dair eklemeler yapılmamalıdır; ancak bu tür ifadeler Sofokles'te genellikle yıkımın ardından gelen toplu yas bölümlerinde ortaya çıkar.