“Ne kendimi ne de seni üzeceğim. Bunları boş yere mi sorguluyorsun? Benden öğrenemezsin.”

Bu sözde konuşmacı, muhatabının ısrarlı soruları karşısında sessiz kalmayı seçtiğini, çünkü konuşmanın hem kendisine hem karşısındakine acı vereceğini ifade eder. Sorgulamanın boşuna olduğunu, zira istenen bilginin kendisinden alınamayacağını açıkça belirtir. Bu tavır, bilginin bazen koruyucu bir suskunluk gerektirdiği fikrini yansıtır.

Klasik tragedyanın önemli temalarından biri olan bilme ve bilmeme gerilimi burada kendini gösterir. Konuşmacı, hakikati söylemenin yol açacağı yıkımı öngörerek susmayı bir tür etik sorumluluk olarak üstlenir. Sözün gücü ve tehlikesi üzerine düşündürür; bazı gerçeklerin dile getirilmesinin hem söyleyene hem işitene zarar verebileceğini, susmanın da bir eylem biçimi olabileceğini hatırlatır.

Günümüz okuru için bu söz, iletişimde dürüstlük ile merhamet arasındaki dengeyi sorgulamaya davet eder. Her hakikatin her koşulda söylenmesi gerekmediği, bazen susmanın karşıdakini koruyucu ve ilişkide yıkımı önleyici bir rol oynayabileceği fikri, çağdaş etik tartışmalarında da yankı bulur.