“Nice harikulade şey vardır, ama insandan daha harikulade hiçbir şey yoktur.”

Sofokles bu ünlü korosal bölümde insanın doğadaki eşsiz konumunu ve yeteneklerini anlatır. İnsan; denizleri aşar, toprağı işler, hayvanları evcilleştirir, konuşmayı ve düşünmeyi öğrenmiş, şehirler kurmuş, yasalarla toplumu düzenlemiştir. Bu yönleriyle insan, doğadaki diğer tüm varlıklardan üstün ve daha hayranlık uyandırıcıdır.

Ancak bu söz, sadece bir övgü değil, aynı zamanda bir uyarı da içerir. İnsanın harikuladeliği, onu hem büyük iyiliklere hem de büyük kötülüklere götürebilir. Aynı zekâ ve beceri, hem uygarlığın kurulmasına hem de yıkımın getirilmesine yol açabilir. İnsanın bu çift yönlü doğası, Antigone'nin ilerleyen bölümlerinde Kral Kreon'un inatçılığı ve felaketiyle somutlaşır.

Günümüz okuruna bu söz, insanın potansiyelinin büyüklüğünü hatırlatırken, bu potansiyelin sorumlulukla kullanılması gerektiğini de ima eder. Teknolojik ilerlemelerin, bilimsel keşiflerin ve toplumsal değişimlerin insan eliyle hem yapıcı hem yıkıcı olabileceği gerçeği, bu sözün çağlar ötesi geçerliliğini korumasını sağlar.

Antigone trajedisinin en ünlü korosal bölümlerinden biridir. 'İnsanın Harikuladeliği' olarak bilinen bu bölüm, oyunun başlarında korobaşı tarafından söylenir. Antigone'nin kardeşini gömmek için yasaklara karşı çıkmasının ardından koronun bu sözü, insanın gücünü ve sınırlarını düşündürmek amacıyla söylenir.