“Talih, eylemde bulunmayanların müttefiki değildir.”

Bu fragmanda Sofokles, kader ve insan çabası arasındaki ilişkiyi veciz bir biçimde özetler. Şans ya da talih, kendiliğinden kimsenin yanında yer almaz; yalnızca harekete geçenlerin, bir şeyler yapmaya çalışanların müttefiki olabilir. Eylemsizlik, insanı yalnızca edilgen bir bekleyişe mahkûm eder; oysa başarı ve fırsat, ancak aktif çabanın sonucunda ortaya çıkar.

Sofokles bu sözüyle, Antik Yunan düşüncesindeki önemli bir gerilime de ışık tutar: kader ya da tanrısal irade ne kadar güçlü olursa olsun, insanın kendi payına düşeni yapması gerekir. Talih, tembeli ya da kararsızı değil, cesaretle yola çıkanı ödüllendirir. Bu fikir, trajedilerdeki karakterlerin çoğu zaman kendi seçimleri ve eylemleriyle yüzleşmek zorunda kalmasıyla da uyumludur.

Bugünün okuru için bu söz, risk almanın, inisiyatif kullanmanın ve çabalamanın önemini hatırlatan zamansız bir uyarıdır. Şansın yalnızca dışsal bir güç olmadığını, büyük ölçüde insanın kendi eylemleriyle şekillendiğini ifade eder.