“Emek, emeğe emek getirir.”

Bu söz, acının ve zahmetin sürekli yenilenerek biriktiğini anlatır. 'Ponos' sözcüğü Antik Yunancada hem fiziksel yorgunluğu hem de insanın çektiği sıkıntıyı, yaşamın zorunlu kıldığı uğraşları ifade eder. Sofokles burada emeğin bir noktada dinmediğini, aksine her tamamlanan çabanın ardından yeni bir çabanın geldiğini vurgular.

Sözün yapısı bile tekrar yoluyla bu anlamı güçlendirir: aynı sözcük üç kez art arda gelerek insanın bir döngü içinde sıkışıp kaldığını hissettirir. Emek, emeği doğurur; bir sorun çözülürken onun yerini alacak yeni bir yük ortaya çıkar. Bu yaklaşım, insanın çabasını anlamsız değil, ama bitmek bilmez bir uğraş olarak tasvir eder.

Bugünün okuru için söz, çalışma hayatının ve kişisel sorumlulukların kesintisiz akışını düşündürür. Dinlenme anları bile çoğu zaman yeni görevlerin habercisi gibidir. Sofokles'in bu gözlemi, insanlık hâlinin yorgunluğunu kadim bir dille ifade eder.

Sofokles'in 'Ajax' tragedyasında yer alır. Eser, onurunu yitiren kahraman Ajax'ın öfkesini, yalnızlığını ve yıkımını anlatır. Bu dize, oyundaki karakterlerin yaşadığı felaketlerin art arda gelişini dile getiren bir yakarış veya değerlendirme anında söylenir. Tragedyanın genel havasına uygun olarak acı ve emeğin insan yaşamındaki kalıcılığını vurgular.