“Ölümün kaçınılmazlığını bilerek yaşamaya devam etmek için yalnızca iki yol vardır: biri, bu dünyanın sevinçlerine ulaşmayı aralıksız ve güçlü bir biçimde arzulayıp çabalayarak ölüm düşüncesini sürekli bastırmak; diğeri ise bu kısa ya da uzun geçici hayatta, ölümün yok edemeyeceği bir anlam bulmaktır.”

Tolstoy bu sözde insanın ölüm karşısındaki temel tutumunu iki seçeneğe indirger. İlk yol, dünyevi hazlara ve arzulara sığınarak ölüm gerçeğini unutmaya çalışmaktır. Bu yol kişiyi sürekli bir oyalanma içinde tutar; ancak ölüm bilinci bastırıldığı için kalıcı bir huzur vermez. İkinci yol ise hayata, ölümle sona ermeyecek bir anlam yüklemektir. Tolstoy'a göre bu anlam ancak bencil arzuların ötesinde, başkalarına hizmette, sevgide ya da manevi değerlerde bulunabilir.

Yazar, ölüm karşısında insanın çaresizliğini kabul eder ama bu çaresizliğin bizi umutsuzluğa değil, daha derin bir anlam arayışına götürmesi gerektiğini ima eder. Dünyevi zevkler geçicidir; oysa sevgiyle, iyilikle ya da inançla kurulan bir hayat anlayışı ölümün ötesine uzanabilir. Bu yaklaşım, Tolstoy'un İtiraflarım gibi eserlerinde dile getirdiği varoluşsal bunalım ve arayışla doğrudan bağlantılıdır. Söz, günümüz okuruna ölümü inkâr etmeden, ama onun gölgesinde ezilmeden nasıl yaşanabileceğine dair yalın bir davettir.