“Dua ederek dikiliyorlardı, geçmek için ilk sırada, / Ve uzanıyorlardı elleri, karşı kıyının özlemiyle.”

Bu dizeler, Virgil'in ölüler diyarı tasvirinde, Styx Nehri'ni geçmek için bekleyen ruhları anlatır. Şair, gömülmemiş ölülerin kayıkçı Kharon tarafından karşıya geçirilmeden önce yüz yıl beklemek zorunda kaldıkları inancını işler. Ellerin karşı kıyıya uzanması, yalnızca fiziksel bir hareket değil, huzura ve son dinlenme yerine ulaşma arzusunun simgesidir.

Virgil burada insanın ölüm karşısındaki çaresizliğini ve umudunu aynı anda resmeder. Ruhlar dua eder ve bekler; çünkü geçişleri yalnızca kendi isteklerine değil, uygun cenaze törenlerinin yapılmış olmasına bağlıdır. Bu, antik dünyada bedene ve törenlere verilen önemi yansıtır.

Modern okur için bu imgeler, tamamlanmamış işlerin ve kapanmamış hesapların insanı nasıl bir bekleme hâline mahkûm ettiğini düşündürür. Karşı kıyı, ulaşılmak istenen her türlü huzur ya da çözüm olarak okunabilir.

Virgil'in Aeneis adlı destanının altıncı kitabında, kahraman Aeneas ölüler diyarına iner. Bu dizeler, Styx Nehri kıyısında toplanmış, geçiş için yalvaran ruhları betimler. Robert Fitzgerald çevirisinde 313–314. satırlardır.