“Eski alevin izlerini tanıyorum.”

Dido'nun bu sözleri, unutulduğunu sanılan bir aşkın yeniden canlanışını anlatır. "Veteris flammae" yani "eski alev", sönmüş gibi görünen ama külleri arasında hâlâ sıcaklık taşıyan bir aşk ateşini simgeler. Dido, kendini Aeneas'a kaptırmak istemese de içinde yeniden yükselen duygunun tanıdık sıcaklığını fark eder. "İzlerini tanımak" ifadesi, bu duygunun onun için yeni olmadığını, bedeninde ve ruhunda daha önce yaşadığı bir deneyimin kalıntısı olduğunu gösterir.

Bu imge, aşkın bir kez yaşandıktan sonra insan ruhunda bıraktığı izlerin kolay silinmediği fikrini taşır. Geçmişte hissedilen güçlü bir duygu, benzer bir durum yeniden ortaya çıktığında neredeyse bedensel bir hatırlamayla kendini gösterir. Virgil, ateş metaforuyla hem aşkın sıcaklığını hem de yıkıcı gücünü aynı anda ima eder; nitekim bu alev, ilerleyen bölümlerde Dido'nun sonunu hazırlayan tutkulu bir yangına dönüşecektir.

Bu söz, Aeneis'in dördüncü kitabının 23. dizesinde geçer. Dido, ölen kocası Sychaeus'a sadık kalacağına dair yemin etmiş bir kraliçedir; ancak Aeneas'a duyduğu çekimi fark edince, içinde yeniden alevlenen aşkı bu sözlerle ifade eder. Dize, aynı zamanda Dido'nun kendi içindeki duygusal karmaşayı, aşk ile sadakat arasındaki gerilimi açığa çıkaran bir andır. C. Day Lewis'in İngilizce çevirisindeki şekliyle bu tanıma anı, Dido'nun trajedisinin başlangıcını işaret eder.