“Gerçekleri karanlıkla sararak.”

Bu ifade, hakikatin çoğu zaman dolambaçlı, örtük ya da anlaşılması güç biçimde dile getirildiğini anlatır. Kâhinlerin ve bilicilerin sözleri açık değildir; gelecek, dinleyicinin kolayca kavrayamayacağı karanlık imgeler, semboller ve muğlak ifadelerle sunulur. Bu durum hem kehanet geleneğinin doğasına hem de insan bilgisinin sınırlarına işaret eder.

Virgil burada gerçeğin her zaman düz ve doğrudan verilmediğini, bazen yorum gerektirdiğini ve yanlış anlaşılmaya açık olduğunu ima eder. Bu, günümüzde de bilginin, kehanetin ya da derin hakikatlerin katmanlı yapısını düşündürür; önemli olan yüzeydeki sözü değil, altındaki anlamı görebilmektir.

Virgil'in "Aeneis" destanının altıncı kitabında, Sibyl'in tanrı Apollon'un etkisiyle esrik hâlde konuşurken gerçekleri karanlık ve anlaşılmaz sözlerle bildirdiği anlatılır.