“Ve can, iniltiyle gölgeler altına öfkeli bir şekilde kaçtı.”

Bu söz, ölüm anını betimleyen güçlü bir imgedir. Can, bedenden ayrılırken duyulan inilti ve duyulan öfke, ölümün kaçınılmazlığı karşısında insan ruhunun isyanını yansıtır. Özellikle destanlarda kahramanların ölümleri böylesine dramatik bir dille anlatılır.

Virgilius, burada ölümü yalnızca biyolojik bir son olarak değil, duygusal bir kopuş olarak tasvir eder. Ruhun gölgeler diyarına geçişi, antik dünyanın ölüm sonrası yaşam anlayışını da yansıtır. Bu anlayışta ölüm, yaşamın bir devamı değil, karanlık ve hüzünlü bir diyara geçiştir.

Bugünün okuru için bu satır, ölümün evrenselliğini ve insanın son karşısındaki çaresizliğini hatırlatır. Ölüm her ne kadar doğal bir süreç olsa da, geride kalan için bıraktığı acı ve ölen kişinin yaşama tutunma arzusu, çağlar boyunca değişmeyen bir insanlık hâlidir.

Söz, Aeneis'in son dizesi olarak bilinir. Robert Fitzgerald çevirisine göre 952. satırda, Turnus'un ölüm anı tasvir edilir. Destanın kapanışını oluşturan bu dizeyle birlikte savaşın ve anlatının ana ekseni son bulur.