“Yaşayan hiç kimse, köleliğin kaldırılması için bir planın benimsenmesini benden daha içten biçimde istiyor olamaz.”

Washington bu sözüyle, köleliğin kaldırılmasına yönelik bir plan oluşturulmasını en samimi şekilde arzuladığını ifade eder. Sözün vurgusu, yalnızca köleliği teorik olarak onaylamamak değil, onun kaldırılmasına giden somut bir yolun benimsenmesini istemektir. Washington burada ahlaki bir itiraz ile pratik bir çözüm arayışını birleştirir; köleliği insani bir sorun olarak gördüğünü, ancak meselenin bir plan çerçevesinde çözülmesi gerektiğini düşündüğünü ortaya koyar.

Bununla birlikte, Washington'ın bu ifadesi kendi pratiğiyle tam bir uyum göstermez. Kendisi de Mount Vernon'da köle sahibiydi ve yaşamı boyunca kölelerini azat etme konusunda kapsamlı bir adım atmadı; yalnızca vasiyetinde, eşinin ölümünden sonra kendi mülkiyetindeki kölelerin serbest bırakılmasını öngördü. Bu nedenle söz, onun kölelik konusundaki ikircikli tutumunu anlamak açısından önemlidir: Köleliğin ilke olarak yanlış olduğunu kabul ediyor, ancak kurumsal bir dönüşümün nasıl yapılacağı konusunda temkinli ve yavaş ilerleyen bir tutum benimsiyordu.

Söz, Amerikan Bağımsızlık Savaşı sonrasındaki dönemde, kölelik tartışmalarının giderek belirginleştiği bir bağlamda söylenmiştir. Bugün okunduğunda, kölelik gibi köklü bir adaletsizliğin kaldırılmasına yönelik niyetin tek başına yetmediğini, bunun siyasi ve toplumsal bir plana dönüştürülmesi gerektiğini hatırlatan tarihsel bir tanıklık sunar.

Washington bu sözleri, 12 Nisan 1786 tarihinde Robert Morris'e yazdığı mektupta dile getirmiştir. Morris, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın finansmanında önemli rol oynamış bir iş insanı ve siyasetçidir. Mektup, Washington'ın savaş sonrasında Mount Vernon'a çekildiği ve Virginia'da kölelik kurumunun geleceğine ilişkin tartışmaların sürdüğü bir dönemde yazılmıştır. Washington, mektupta kölelik karşıtı duygularını ifade ederken, aynı zamanda konuyu yasama yoluyla çözme konusundaki temkinliliğini de ortaya koymaktadır.