“Ah! Gazetecilik okunamaz durumda, edebiyat da okunmuyor.”

Wilde bu nükteli sözünde, döneminin gazeteciliği ile edebiyatı arasındaki ilişkiyi çarpıcı bir tezatla özetler. Gazetecilik, ona göre, dili ve içeriği bakımından o kadar kalitesizdir ki okunmaya dayanıklı değildir; edebiyat ise nitelikli olmasına karşın okur kitlesinin ilgisinden yoksun kalmıştır. Cümledeki simetri, iki durumun birlikte yarattığı kültürel çöküntüyü vurgular: bir yanda yazının değersizleşmesi, öbür yanda değerli yazının görmezden gelinmesi.

Wilde, estetik değerlere büyük önem veren bir yazar olarak, yazılı kültürün ticarileşmesinden ve yüzeyselleşmesinden rahatsızdı. Gazeteciliğin hızla yaygınlaştığı geç Viktorya döneminde, edebiyatın seçkin konumunun sarsıldığını gözlemliyordu. Bu söz, onun sanatı gündelik işlevsellikten üstün gören tavrını da yansıtır.

Bugün için bu söz, medya ve okuma alışkanlıkları üzerine hâlâ geçerli bir taşlama gibi okunabilir. Hızlı tüketilen içerikler ile derinlikli edebiyat arasındaki uçurum, farklı biçimlerde de olsa günümüzde de sürüyor.

Söz, Wilde'ın 1891'de yayımlanan 'The Critic as Artist' (Bir Sanatçı Olarak Eleştirmen) adlı deneme-diyaloğunun birinci bölümünde geçer. Eserde Gilbert ve Ernest karakterleri sanat, eleştiri ve toplum üzerine konuşurken, Wilde dönemin gazetecilik pratiğini ve okur alışkanlıklarını hicveder. Bu ifade, Viktorya çağı basınının yaygınlaştığı bir dönemde edebiyatın kültürel rolüne ilişkin eleştirel bir gözlemdir.