“Hiçbir şey bir insana kendisinden başka zarar verememelidir. Hiçbir şey bir insanı gerçekten soyamamalıdır. Bir insanın gerçekten sahip olduğu şey, içinde taşıdığıdır. Dışındaki şeylerin hiçbir önemi olmamalıdır.”

Wilde burada insanın gerçek zenginliğinin içsel dünyasında yattığını savunur. Dışsal mülkiyet, unvan, para ve statü geçicidir; bunlar insanın iradesi dışında elinden alınabilir. Ancak kişinin düşünceleri, duyguları, hayalleri ve ruhu, hiçbir dış gücün gerçek anlamda elinden alamayacağı bir içsel hazinedir. Wilde, bu görüşüyle mülkiyet temelli bir dünya anlayışına karşı çıkar.

Bu düşünce, Wilde'ın estet ve bireyci felsefesinin temel taşlarından biridir. İnsanın kendine yetebilmesi, dış koşullara bağımlı olmaması ve içsel özgürlüğünü keşfetmesi gerektiğini söyler. Elbette bu ideal, gerçek dünyadaki yoksulluk ve baskı koşullarını göz ardı etmez; aksine Wilde'a göre insanların maddi koşulların tahakkümünden kurtulabilmesi için önce içsel değerlerinin farkına varması gerekir.

Söz, Wilde'ın 1891 tarihli 'The Soul of Man Under Socialism' adlı denemesinden alınmıştır. Deneme boyunca yazar, özel mülkiyetin insan ruhunu nasıl sınırladığını ve gerçek özgürlüğün ancak içsel zenginlikle mümkün olacağını tartışır. Bu pasaj, Wilde'ın bireysel özgürlük ve mülkiyet eleştirisi arasındaki bağı özetler niteliktedir.