“İnsanlar sürekli bir yazara neden başkası gibi yazmadığını ya da bir ressama neden başkası gibi resim yapmadığını soruyor; şu gerçeğin ise hiç farkında değiller: İkisinden biri böyle bir şey yapsaydı sanatçı olmaktan çıkardı.”

Wilde bu sözde sanatsal özgünlüğün ne kadar temel bir ilke olduğunu vurguluyor. Başkası gibi yazmak ya da resmetmek, yalnızca teknik olarak kusurlu bir tercih değil, sanatçının kimliğini yok eden bir şeydir. Sanatçıyı sanatçı yapan tam da başkasıyla karışmayan sesi, üslubu ve bakışıdır.

Bu yaklaşım, Wilde'ın estet düşüncesinde bireyselliğe verdiği merkezî değerle doğrudan bağlantılıdır. Ona göre sanat; toplumsal beklentileri karşılamak ya da alışılmış kalıpları tekrar etmek için üretilmez. Sanatçının seçimleri, ifade biçimi ve konusu tamamen kendisine aittir. Sanattan anlamayan çevreler bu özgürlüğü çoğu zaman bir tehdit olarak algılar, çünkü özgünlük kalabalığın beğenilerine boyun eğmeyi reddeder.

Bugün okura söylediği şey ise oldukça nettir: Bir sanat eserinin değeri, başka eserlere benzerliğinden değil kendi benzersizliğinden gelir. Wilde, yaratıcı insanın en büyük görevinin kendisi olmak olduğunu, başkalarının açtığı yolu tekrar yürümeninse en fazla ustalıklı bir taklitçilik olabileceğini ima eder.

Söz, Wilde'ın 1891'de yayımlanan "The Soul of Man Under Socialism" adlı denemesinden alınmıştır. Wilde bu eserde bireyciliği, sanatçının toplumsal baskılardan özgürleşmesini ve sanatın mekanik taklitten kurtulması gerektiğini savunmuştur.