“Öğrenme yetisi olmayan herkes öğretmenliğe başlamıştır.”

Wilde bu sözde, öğretmenliği bir bilgi aktarma mesleği olarak değil, çoğu zaman öğrenme sürecinden kopmuş kişilerin sığındığı bir konum olarak tasvir eder. Bu, öğretmenlerin tamamını hedef alan ciddi bir yargıdan çok, Wilde'ın paradoks üslubunun bir parçasıdır; okuru, kurumların ve mesleklerin görünen saygınlığının ardındaki çelişkileri fark etmeye davet eder.

Sözün altında yatan düşünce, gerçek öğrenmenin sürekli bir merak ve alçakgönüllülük gerektirdiğidir. Kendi sınırlarını bilmeyen, öğrenmeyi bırakmış bir kişi, başkalarına bilgi aktarmaya kalktığında ortaya çıkan durum Wilde'a göre garip bir çelişkidir. Bu yüzden söz, eğitim sisteminin ezberci ve otoriter yapısına yönelik dolaylı bir eleştiri olarak da okunabilir.

Aynı deneme içinde yer alan diğer aforizmalarla birlikte düşünüldüğünde, Wilde'ın burada sanat, eleştiri ve düşünce hayatındaki vasatlığı hedef aldığı görülür. Bugün de söz, eğitimin ve uzmanlığın gerçek niteliğini sorgulayan bir uyarı niteliği taşır.