“Yeşil sular, mavi dağlar boşuna güzel kaldı; Hua Tuo bile küçük kurtçuklara çare bulamadı! Bin köyde yabani otlar bürüdü, insanlar dışkılarını tutamaz oldu; on bin ev ıssızlaştı, hayaletler şarkı söylüyor. Oturduğumuz yerde günde seksen bin li yol alırız, göğü dolaşırken uzaktan bin ırmağı seyrederiz. Çoban Yıldızı veba tanrısının işlerini sormak istese, aynı sevinç ve keder akıp giden dalgalara karışır.”

Bu şiir, Çin'in kırsal bölgelerinde yaygın olan şistozomiyaz (halk arasında 'küçük kurtçuk hastalığı') salgınının yol açtığı yıkımı betimler. Şair, doğanın güzelliğinin salgın karşısında bir anlam taşımadığını, köylerin boşaldığını ve insanların çaresizlik içinde ölüme terk edildiğini anlatır. Geleneksel Çin tıbbının efsanevi hekimi Hua Tuo'nun bile bu hastalığa çare bulamayışı, salgının şiddetini vurgular.

Şiirin ikinci yarısında kozmolojik bir sıçrama yapılır: Dünyanın kendi ekseni etrafındaki hareketiyle insanın farkında olmadan uzayda yol aldığı, gökyüzündeki sayısız yıldız ve ırmağın uzaktan seyredildiği ifade edilir. Bu, hastalığın yerel bir sorun olmaktan çıkıp evrensel bir bakış açısıyla değerlendirildiğini gösterir. Çoban Yıldızı (Niu Lang) imgesi ise halk inanışındaki semavi bir tanığın, dünyadaki acılara uzaktan baktığını ama bu acının da zamanla akıp giden bir dalga gibi geçici olduğunu ima eder.

Şiir, salgının yarattığı yıkımı sert bir gerçeklikle sunarken, aynı zamanda tarihsel süreklilik ve mücadele düşüncesini hissettirir. İnsanların yaşadığı sevinç ve keder, tıpkı nehirler gibi akıp gider; önemli olan bu akış içinde hastalığa karşı verilen savaşın nereye varacağıdır.

Bu şiir, Mao'nun 1 Temmuz 1958'de yayımlanan 'Veba Tanrısına Veda' (Farewell to the God of Plague) başlıklı iki bölümlük şiirinin ilk bölümüdür. Şiir, Çin'de şistozomiyaz hastalığına karşı yürütülen kitlesel sağlık kampanyası sırasında yazılmıştır; bu bölümde hastalığın daha önce yol açtığı yıkım ve çaresizlik anlatılır.