Aşinalar Saglıgile Eylesün Seyranlar

Şiir, ayrılığı ve kederi yaşayan bir sesin dostlarına seslenişiyle başlar. Konuşan kişi, dünya var oldukça tanıdıklarının sağlıklı biçimde gezip eğlenmesini diler. Kendisi ise gönlünü, gül bahçesinden uzak düşmüş bir bülbüle benzetir: Güller gitmiştir; geriye ah etmek ve feryat etmek kalmıştır. Gül bahçesiyle bülbül imgeleri, ayrılığı ve sevgiliye duyulan özlemi öne çıkarır.

Şiirde dostların dinlenip yiyip içmesiyle konuşanın “gam evinde” kâse kâse kan yutması karşı karşıya getirilir. Bu, onun derin acısını anlatan güçlü bir imgedir. “Dem-be-dem” sözündeki dem, verilen sözlük anlamıyla “nefes, soluk”tur; söyleyişe süreklilik duygusu katar. Konuşan, bedeninin şehir sıcağında çektiği sıkıntıya çare olmadığını söyler ve gariplerin külhanlarda bulunduğunu dile getirir. Son bölümde Mihrî, bugünkü yârânlarla ilgili bir iddia ya da davanın anlam taşımadığını belirtip vazgeçmeye yönelir. Şiirin ana duygusu ayrılık, yalnızlık ve dostların esenliği karşısındaki kişisel kederdir.