Ateşi Işka Ol Âşıklar ki Canın Yakdılar

Şiir, aşkın yakıcı gücünü ve sevgiliye kavuşma arzusunu anlatır. İlk beyitte âşıkların canlarını aşk ateşinde yakmaları, “vuslat”a, yani sevgiliye kavuşmaya erişmeleriyle ilişkilendirilir. Böylece yanmak hem acı hem de kavuşmaya uzanan bir bedel gibi görünür. Pervane ve şem, yani mum imgesi bu duyguyu belirginleştirir: Âşıklar yanarken sevgililerin güzelliği de yakıcı bir alev gibi sunulur.

Ayrılık acısı, gönül ülkesinin ve hane halkının yanması imgeleriyle anlatılır; bu, aşkın insanın iç dünyasını altüst edişini düşündürür. Lale, mum, alev ve yanmış dil imgeleri güzellik, incinme ve yakıcılığı bir araya getirir. Son beyitte Mihrî, gönlünü ve canını sevgililere tercüman eder gibi sunar; sevgililerin gönlünü alıp tercümanı yakması, aşkın hem söz söyleten hem de yaralayan gücünü vurgular. Genel duygu, kavuşma ümidiyle birlikte yaşanan yakıcı aşk ve çaresizliktir.