Devlet Atına Süvâr Olmış İki Sîmîn-beden

Şiirde bayram günü at üstünde görülen iki gümüş bedenli kişi, hayranlıkla anlatılır. Şair onları halkın, yani aynı ülkede yaşayan insanların, “biri can, biri ten”i gibi düşünür; bu benzetme, ikisinin birbirini tamamlayan bir bütün oluşturduğunu düşündürür. Birini “İskender-i devrân”, diğerini “Haydar Şâh” diye anarak görkem ve güçlerini vurgular. Kahrın kılıcına burçların ve bedenlerin dayanamayacağı sözü, onların heybetini öne çıkarır.

Melek ve firişte imgeleri bu kişileri olağanüstü güzellikte gösterir; onları hoşlanarak seyreden biri de sahneye katılır. Son kıtada Mihrî, rakip yüzünden bu kişilere duyduğu yakınlığa erişemediğini söyler ve bunu talihin belirleyiciliğine bağlar. “Ne mübarek gündü” sözüyle bayram günündeki karşılaşmanın sevincini hatırlar. Şiirin ana duygusu hayranlık ve kavuşamamanın hüznüdür.