Bahs

Şiirde âşık, sevgiliyi sultan gibi üstün görür; kendisini ise onunla tartışmaya hakkı olmayan bir kul olarak anlatır. Sevgilinin zulüm anlamındaki cefasını, vefadan daha değerli bulduğunu söyler: Derdi bilen kişi, derdine çare olanla tartışmaz. Böylece aşkın acısının âşık için vazgeçilmez olduğu düşüncesi öne çıkar.

Âşık, gam meclisinde gönlünün mumunu yakıp sabaha kadar gece mumuyla konuştuğunu söyler. “Meclis”, konuşmak veya görüşmek için yapılan toplantıdır; “şem” ise mum demektir. Sevgilinin güzelliğini bir bahçeye benzetir ve onu gülistanla karşılaştırarak eşsiz bulur. Son beyitte şiirinin Husrev tarafından da beğenileceğini söyler, Selman’a seslenir. Mum, bahçe ve gül imgeleriyle aşkın yanışı ve sevgilinin güzelliği anlatılır.