Halk içinde mu’teber bir nesne yok devlet gibi

Şiir, devlet ve saltanat gibi dünyaya ait güçlerin değerini sorgularken insanın kısa ömrünü ve huzur arayışını öne çıkarır. İlk beyitte şair, halkın gözünde devletin kıymetli olduğunu söyler; ancak bunu bir nefeslik sıhhatle karşılaştırır. Verilen sözlükte “sıhhat” doğruluk olarak tanımlanmıştır. Böylece şiir, dışarıdaki güç ile insanın yaşamındaki temel değerleri karşı karşıya getirir.

Şair, geçici eğlencelerden uzak durmayı, kalıcı sevgiliyi aramayı öğütler; “yâr” sevgili, “baht” ise yazgı demektir. Ömür kumlar kadar çok olsa bile zamanın “şîşe-i çarh”ta, yani gökyüzünün şişesinde, bir saat gibi geçip gittiğini anlatır. Saltanatın bir dünya kavgası olduğunu söyleyerek onun huzur ve mutluluk getirmeyebileceğini vurgular.

Son bölümde şair, huzuru vahdet, yani birlik düşüncesinde ve uzlet köşesinde arar. Genel olarak şiir, dünyevi iktidarın ve zevklerin geçiciliğine karşı içsel huzuru, bağlılığı ve sade yaşamı yüceltir.