Celis-i halvetim, varım, habibim mah-ı tabanım

Şiirdeki ses, sevgiliye “Celîs-i halvetim, varım, habîbim” diye seslenerek onu yakınında tuttuğu, sevdiği ve hayatının merkezine koyduğu kişi olarak anlatır. Parlak ay, bahar, gülen gül, Kevser şarabı ve mum imgeleri sevgilinin güzelliğini, verdiği sevinci ve ışığı öne çıkarır. “Şem”in sözlükteki anlamı mumdur; “şem’-i şebistânım” sözüyle sevgili geceyi aydınlatan bir muma benzetilir.

İstanbul’dan Horasan’a kadar yer adlarının sevgiliye aitmiş gibi sıralanması, onun anlatıcının dünyasının her yanını kapladığını düşündürür. Saç, yay biçimli kaş ve etkileyici göz imgelerinin ardından anlatıcı, sevgilinin kendisini incittiğini söyler; yine de onu övmeyi sürdürür. Son dizelerde “gam”ın tasa, kaygı ve üzüntü; “nem”in havadaki su buharı miktarı anlamı, kederli ve nemli gözler imgesini destekler. Şiirin ana duygusu yoğun hayranlık ve bağlılıktır.