Müjde ey bîçare dil kim nâzla dilber gelür

Şiirde konuşan kişi, sevgilinin gelişini müjdeler; ayrılık süresince ölü gibi kaldığını, onun gelişiyle yeniden can bulacağını söyler. “Hicr içinde” ifadesi ayrılık süresince yaşanan hâli anlatır. Gözyaşları yüzünden gözlerinin körleştiğini söyleyen şair, kendisini Yakup’a; sevgiliyi ise aydınlık bir gün gibi gelen Yusuf’a benzetir. Böylece kavuşma, karanlığın ve kederin sona ermesi gibi anlatılır.

Şair, gönlünü çileli bir bülbüle benzeterek sevgilinin güzelliği karşısında feryat etmesini ister. “Gonce-i handân” (gülen gonca) imgesi, sevgilinin gelişinin getirdiği güzellik ve sevinci öne çıkarır. “Firkat” ayrılık demektir; bu ayrılık gönlü harap etmiştir. Sevgilinin gelişiyle gönlün yeniden “ma‘mur” olacağı, yani eski canlılığına kavuşacağı umulur. Şiirin ana duygusu özlem ve kavuşma sevincidir; gözyaşı, bülbül, gonca ve canlanma imgeleri bu değişimi belirginleştirir.