Karşında ben pervaneyem

Şiirde âşık, sevgilisine duyduğu güçlü bağlılığı dile getirir. Kendini “pervâne”, sevgiliyi ise “şem”, yani mum olarak anlatır; bu imgeler, âşığın sevgilinin çevresinde dönen ve ona yönelen hâlini düşündürür. Sevgili ayrıca “şâh-ı sultan” diye anılır; âşık da kendisini onun “bende”si, yani kulu olarak görür. Böylece sevgilinin yüceliği, âşığın ona teslim oluşuyla birlikte öne çıkar.

“Cevr ü cefâ” sözleri, verilen anlamıyla zulüm ve sıkıntıyı; “kerem” ise soyluluğu çağrıştırır. Şiirde bu ifadeler, aşkın hem acı hem bağlılık içeren yönünü gösterir. Âşık, gönlünün sevgilinin zülfüne bağlı olduğunu, ahının göğe yükseldiğini söyler. Son bölümde kendisini “Muhibbî” diye anar; hasta olan gönlüne sevgiliyi derman olarak görür. Ana duygu, sevgiliye duyulan aşk ve ona duyulan derin bağlılıktır.