Belâsı hoş gelir

Şiirde konuşan kişi, sevgilisinin cefasını bile gönülden kabul eder; nitekim, yani gerçekten, onun başkasına gösterdiği vefayı da hoş bulduğunu söyler. Sevgilinin derdi ona dert değil, devadır. “Yâreme merhem” ifadesinde merhem, sözlükteki anlamıyla deriye sürülen bir ilaçtır; şiirde sevgilinin yarasının iyileştirici oluşunu anlatır. Böylece aşkın acısı, konuşan için aynı zamanda şifa ve mutluluk kaynağına dönüşür.

Şair, kendisini bülbüle, sevgiliyi güle benzetir; gülün dikeni ve sevgilinin ok yaraları, aşkın incitici yanını göz önüne getirir. Ancak konuşan bu yaralardan kaçmaz, onları sevgiliye duyduğu bağlılığın bir parçası olarak benimser. Son dizelerde de dünyaya hükümdar olmayı değil, sevgiliye bağlı kalmayı üstün tutar. Şiirin ana duygusu, sevgiliye duyulan yoğun aşk ve bu aşkın acısına razı olmaktır.