Sanma haletin Mecnun’e bir divanedir

Şiir, aşkın gizli ve güçlü yanını, âşığın sevgiliye bağlılığını anlatır. Mecnun ve Ferhat adları, büyük aşkla anılan kişileri hatırlatır; şair, aşk hâlinin yalnızca bir delilik olmadığını söyler. Âşığın canını ve başını gözden çıkarması, aşk uğruna kendini feda etmeye hazır oluşunu düşündürür. “Tahrir” yazma, kitabet anlamındadır; şair, aşkın işaretlerini anlatıp yazabileceğini belirtir.

Gönül, seyredilmeye çağrılan bir sır sarayına ve nakışlı bir haneye benzetilir. “Temaşa” hoşlanarak bakma, seyretme; “münakkaş” nakışlı, süslü demektir. Mum ve pervane imgeleri, sevgilinin güzelliği çevresinde dönen âşığı ve aşkın yakıcı gücünü öne çıkarır. “Şem” mumdur. Sözlükte “terkin”, yazılmış bir şeyi çizerek silmek olarak açıklanır. Şiirin genelinde aşk, gönülde saklanan ve âşığı sevgiliye yönelten güçlü bir bağlılık olarak sunulur.