Sakın aldanma cihâna olmasun sende gurûr

Şiir, dünyanın geçici nimetlerine kapılıp gurura kapılmamayı öğütler. Şair, insanın ne kadar güç ve varlık sahibi olursa olsun kendini küçük görmesini ister. Dert ve mihnet, yani sıkıntı ve üzüntü geldiğinde bunları sabırla karşılamayı; dünyanın her zaman sevinç getirmediğini hatırlatır. Kibir ve haset eleştirilirken Bel’âm-ı Ba’ûr örneği, kişinin kendi zühdüne güvenerek yanılabileceğini düşündürür.

“Koruk helvâ olur” sözü, sabırla beklenen şeyin zamanla güzelleşebileceğini anlatır. Şair, zikri dilinden düşürmemeyi ve gönlü dünyaya ait kirlerden arındırıp tevhidle nurlandırmayı öğütler. Son bölümde taç, taht ve kol gücü gibi kudret göstergelerinin kalıcı olmadığı vurgulanır; Behrâm-ı Gûr’un nerede olduğuna ilişkin soru da insanın dünyadaki gücünün geçiciliğini hatırlatır. Şiirin ana düşüncesi, alçakgönüllü ve sabırlı yaşamak, geçici olanla övünmemektir.