Bana

Şiirde âşık, kendisini aşkın padişahı olarak anlatır; gönlünü ve yaşadıklarını bir defter gibi düşünerek derdini kayda geçirir. “Derd u mihnet” sözleri, çektiği sıkıntı ve üzüntüleri öne çıkarır. Bağrının tanbur gibi inlemesi, ney gibi delindiğini söylemesi, aşk acısının sesini ve derinliğini duyurur. Gam meclisinde ayrılık köşesini mesken edinmesi de sevgiliden uzaklığını anlatır.

Âşık, sevgilisi yarım ağızla bir öpücüğü açıkça kabul etse bunun için bin can vereceğini söyler. Sevgilinin bakışı can yakarken dudaklarının her an can verdiğini belirtmesi, aşkın acı ve umut taşıyan iki yönünü gösterir. Son bölümde mum ve pervane imgeleriyle âşık, sevgilinin güzelliği uğruna yanmaya razıdır. Böylece şiir, sevgiliye duyulan yoğun bağlılığı, ayrılık acısını ve kavuşma umudunu dile getirir.