Bezm-i Safâya Sâgar-ı Sahbâ Gelür Gider

Şiirde âşık, sevgilinin ilgisizliği ve dinmeyen aşk acısıyla konuşur. Bezmde içki bardağının gelip gitmesi, denizin gelgitleri gibi tekrarlanan bir hareket kurar; bu görüntü gönüldeki özlem ve bekleyişin sürekliliğini düşündürür. Sözlükteki anlamıyla “sâgar” içki bardağı, “gam” tasa ve üzüntü, “leşker” askerdir.

Sevgilinin gül gibi açıldığını haber veren hafif esinti, âşığa değil başkalarına ulaşır gibidir; bu da dışlanmışlık duygusunu belirginleştirir. Aşk hastasının iyileşemeyeceği, İsa’nın yeniden yeryüzüne gelişinin bile ona çare olmayacağı söylenir. “Gam sultanı” gönle yerleşmiş, sevda askerleri ise kalbin çölüne durmadan girip çıkmaktadır. Son bölümde âşık, sevgilinin muradını hiç sormadığını belirtir; buna rağmen kendisi uzun zamandır onun bulunduğu yere gidip gelir. Şiirin ana duygusu karşılığı belirsiz aşkın hüznü, ana düşüncesi ise âşığın vazgeçmeyen bağlılığıdır.