Ey Nâme Sen Ol Mâh-likaadan mı Gelürsün

Bu gazelde konuşan, bir mektuba seslenerek onun sevgiliden gelip gelmediğini sorar. Mektup, umut taşıyan bir haberci gibi düşünülür; “Ey hüdhüd-i ümmîd” sözü de bekleyiş ve haber umudunu güçlendirir. Şiir boyunca kan, secde, şifa, deniz ve rüzgâr imgeleriyle sevgiliye duyulan özlem, heyecan ve kaygı dile getirilir. Sevgilinin güzelliği ve etkisi, birbirini izleyen sorularla anlatılır; bu soruların kesin bir yanıtı verilmez, böylece şiirdeki arayış sürer.

Şeb geceyi, şem mumu, hâb uykuyu, baht ise yazgıyı karşılar. “Ümîd şem‘i” imgesi, sevgilinin gelişiyle ilgili umudu bir ışık gibi sunar. Konuşan ayrıca zâhide, kendisini korku ve kaygıya düşürmemesini söyler; mahkeme imgesi bu uyarının ağırlığını artırır. Son beyitte şaire ve rüzgâra sesleniş, şiirin akıcı havasını tamamlar. Genel olarak gazel, sevgiliyi beklemenin hem umut veren hem de huzursuz eden hâlini anlatır.