Ne Dâde-i Mahlûka Ne Sîm-ü Zere Minnet

Şiirin ana düşüncesi, insanın başkalarından gelecek bağışlara ve dünya nimetlerine gönül borcuyla bağlanmaması; güvenini ezelde yazılan yazgıya ve Allah’ın ihsanına yöneltmesidir. Başlıktaki “minnet”, sözlükteki anlamıyla gönül borcunu anlatır.

Şair, felekten beklenen bağış umudunu bıraktığını, asıl desteğin Allah’tan geldiğini söyler. “Sayd” av ya da avlanma, “heves” istek demektir; av ve kanat-tüy imgeleriyle tevekkülün, yani elinden geleni yaptıktan sonra Allah’a güvenmenin önemi vurgulanır. “Zere” sözlükte buğday olarak açıklanır.

Son beyitte, aynadaki yansımasına hayran olan kişinin haftada iki kez berbere gitmesi anlatılır. Bu mizahi görüntü, dış görünüşe düşkünlüğü ve başkalarının yardımına ihtiyaç duymayı öne çıkarır. Şiir genel olarak kanaatli ve güvenli bir duruşu savunur.