Yâre Varsun Peyk-i Nâlem Âh ü Zânm Söylesün

Şair, sevgiliye kendi feryadını ulaştırmasını ister. “Peyk”, Osmanlı İmparatorluğu’nda padişahın emirlerini ulaştırmakla görevli yaya posta sınıfıdır; şiirde şair, feryadını taşıyan bir haberci gibi düşünülür. İstem dışı dökülen gözyaşlarının ve “sine”sinin, yani göğsünün, içindeki kederi anlatmasını diler. Göğüsteki yaraların dalga dalga gelen gamı duyurması, acının yoğunluğunu gösteren imgeler arasındadır.

Goncanın ve gülün açması, suyun feryat etmesi, bülbülün susup sevgiliye söz bırakması doğaya insan özellikleri kazandırır. Şair, kavuşma arzusuyla geceleri uyanık kaldığını; hasret gözyaşları içinde sevgiliyi beklediğini söyler. “Şeb” gece demektir. Son bölümde “bende” sözü kul anlamındadır: Şair, duygusunu anlatmaya gücünün yetmediğini, bunu dur durak bilmeyen kaleminin söylemesini ister. Şiirin ana duygusu, sevgiliye duyulan özlem ve bu özlemin yarattığı kederdir.